ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ ΧΑΛΑΡΑ

Λένε καμιά φορά, αν αξίζει κανείς να βλέπει ή όχι τηλεόραση. Αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους, τυχαία στον δρόμο θα σου απαντήσουν όχι και ότι κανείς τους δεν βλέπει. Είναι ψέμα. Όλοι μας έστω και αν δεν είμαστε κάποιοι από μας φανατικοί οπαδοί της τηλεόρασης, όλο και κάτι βλέπουμε.

Ξέρω ότι τώρα κάποιοι από σας θα τρέξετε να σχολιάσετε ότι και καλά δεν βλέπετε. Δεν λέμε ότι βλέπετε φανατικά, αλλά είναι αδύνατον να μην ανοίγετε καθόλου το ρημάδι το κουτάκι σας.

Τέλος πάντων δεν θα μαλώσουμε κιόλας. Εντάξει, εντάξει μη χαλάτε την ψυχική σας ηρεμία. Ωραία δεν βλέπετε. Εγώ όμως όλο και κάτι βλέπω. Αν και είναι τρόπος τους λέγειν το βλέπω, γιατί τις περισσότερες φορές, απλά την ανοίγω και χαζεύοντας διάφορα στον υπολογιστή ακούω.

Έτσι λοιπόν άκουσα σήμερα ότι όλες οι κινηματογραφικές ταινίες ή πλυντήρια εγκεφάλων όπως τις λέω εγώ, θα γίνουν και τρισδιάστατα παιχνίδια για υπολογιστές και παιχνιδομηχανές.

Πήγα λοιπόν να ρίξω μια ματιά το τι έλεγε το ρεπορτάζ (τηλεόραση ALPHA) μιας και άκουσα ότι μιλούσαν σε κάτι παιδάκια.

Πράγματι, ήταν δύο παιδάκια, ηλικίας μόλις έξη και επτά χρονών που έπαιζαν σαν τον Καραμανλή Play Station, ενώ η μάνα δήλωνε ευχαριστημένη που τα παιδάκια της ήταν δύο αποβλακωμένα μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης.

Πριν από τα παιδάκια μιλούσε ένας κρεμανταλάς που κοιτούσε με μανία τις αιματηρές σφαγές που έκανε με τον ήρωα του. Δυστυχώς και οι ταινίες αλλά και τα παιχνίδια αυτά, έχουν ένα και μόνο σκοπό. Την απόλυτη χαλιναγώγηση της μάζας.

Για αυτό λοιπόν μην είστε τόσο περήφανοι όλοι εσείς που δηλώνετε πολέμιοι της τηλεόρασης, γιατί δεν είναι μόνο η τηλεόραση που σας αποβλακώνει, αλλά και ο κινηματογράφος που εκεί μάλιστα πληρώνετε για να αποβλακωθείτε…

Τι πώς; Νευριάσατε με αυτά που έγραψα; Καλά κάνατε, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Άλλωστε ότι και να πει ό άλλος πάντοτε οι υπόλοιποι θα έχουν αντιρρήσεις. Αλλά αυτό είναι η δημοκρατία, γιατί μέσα από τις αντιρρήσεις βγαίνουν ωραία πράγματα…!

Τι κάνω πάλι, γιατί έχω γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα, στάζω, και δεν θα ήθελα να συνεχίσω, αν και ήθελα να πω πολλά. Μπορεί να είναι το τελευταίο Post, για μέχρι τον Σεπτέμβριο, γιατί δεν υποφέρετε το γράψιμο με τέτοια σιχαμένη ζέστη. Δεν είμαι σίγουρος βέβαια, αλλά δεν γίνετε κι αλλιώς.

Καλά καλέ, μη κάνετε έτσι, πω, πω, τι στεναχώρια σας έπιασε; Κλαίτε από δάκρυα χαράς βλέπω. Χμ…και εγώ το ίδιο, ρε παιδιά. Θα σκάσω από την χαρά μου, χε, χε…! Αλλά όσο και να χαίρεστε, ακόμα δεν το έχω αποφασίσει, αλλά να είστε σίγουροι ότι θα σας ενημερώσω και θα σας πω κι αντίο. Αλλά θα επιστρέψω να το ξέρετε τον Σεπτέμβριο για να σας τα ζαλίσω πάλι…